Historia · 8 min
Historia: sześć wieków na skale
Od odkrycia w 1419 roku, przez cukier i wino, po współczesną wyspę turystów.
Madera pojawiła się na mapach europejskich w 1419 roku, kiedy João Gonçalves Zarco i Tristão Vaz Teixeira wylądowali w zatoce, którą nazwali Machico. Wyspa była niezamieszkana — pokryta lasem, do którego Portugalczycy musieli się dostać, podpalając go od wybrzeża. Stąd wzięło się samo słowo madeira, czyli drewno.
Cukier, pierwsze bogactwo
Kolonizacja szła od południa, gdzie było więcej słońca. Już w XV wieku na zboczach pod Funchalem zaczęto uprawiać trzcinę cukrową, finansowaną przez genueńskich kupców. Madeira stała się jednym z pierwszych miejsc w Europie produkcji cukru na skalę handlową — i jednym z najważniejszych przystanków na trasie do Nowego Świata.
Wino i Atlantyk
Gdy cukier przestał się opłacać wobec konkurencji z Brazylii, wyspa przestawiła się na wino. Odmiana malvasia, uprawiana na żyznych zboczach, trafiała do Anglii, a potem do Ameryki — wino maderskie pił podobno Thomas Jefferson i oficerowie floty brytyjskiej. W XVIII i XIX wieku stało się produktem rozpoznawalnym na całym świecie.
Kryzysy i emigracja
Choroby winorośli i inwazja filoksery w XIX wieku zniszczyły wiele upraw. Bieda na wsi i brak ziemi spowodowały falę emigracji — do Wenezueli, Brazylii, Republiki Południowej Afryki i Stanów Zjednoczonych. Do dziś maderska diaspora jest większa niż populacja wyspy.
Współczesność
W 1976 roku Madera uzyskała autonomię, a od lat osiemdziesiątych zaczęła stawiać na turystykę. Rozbudowa lotniska w 2000 roku — częściowo na palach nad oceanem — otworzyła wyspę na tanie połączenia z Europą. Dziś gospodarka opiera się na turystyce, usługach i rolnictwie wysokogórskim.